We use cookies to ensure that we give you the best experience on our website. These cookies are completely safe and secure and will never contain any sensitive information More Information can be found from at our Cookies Policy page.


In Trilokpuri, despite the change in duty of police officers arising from the intervention of three journalists, the mass killing, pillage and raping carried on until the afternoon of 3rd November. It was only then, survivors of the attacks were eventually evacuated to the relief camps.

In Nangloi, Partap Kaur also recorded in her affidavit that the killing stopped in the afternoon of 3rd November, when the mob dispersed and remaining survivors made their way to the relief camps.

In Palam Colony, Joginder Kaur had been desperately hiding from location to location with her two young children, ever since the mob first attacked her house on 1st November. Her family had managed to flee from the mob but in the chaos that followed on 2nd November, she got separated from her husband and eldest son. She cannot be sure how they met their end but they both fell victim to the genocide. In the early hours of 3rd November, Joginder Kaur took cover in the darkness and hid in the bushes, when the mob came equipped with torches, searching for Sikhs. She was discovered and some of the mobsters began to beat the young boys, she desperately pleaded with them to spare the young boys. One of the mob negotiated with the others to let them take refuge at a nearby Mandir. Initially, they let her go but after a short while, the mob surrounded the Mandir and threatened to burn it down if she was not thrown out. The priest of the Mandir, became agitated and nervous and told Joginder Kaur she would have to leave. Forced out of the door with her two sons, they were now in a very vulnerable position. One of the mob revealed himself as a police officer, when he threw off the blanket he had used to disguise his uniform. During the attacks, the policeman had been leading the mob from within, but now he stepped forward to escort Joginder Kaur and her children to safety. According to the testimony of Joginder Kaur, she heard the confused mob ask the policeman why he had protected this family, whereas in the previous days he had been hunting down and killing Sikhs. The mob protested that due to his action they would be denied a further reward of 500Rs which was being handed out for each Sikh killed.

All over Delhi, the mobs showed persistence in hunting each Sikh to the last. They made repeat visits searching for anyone left hiding in houses which had already been ransacked or for Sikhs who may have taken refuge at a neighbour’s house. This ‘diligence’ may have been driven by monetary gain, as the attackers were paid rewards to kill as many Sikhs as they could. To facilitate this, in some cases the police marshalled the mobs themselves, thus ensuring only Sikhs were the targets and not anybody else. In the afternoon, the mobs disappeared from the streets in a speedy manner without any real force being applied by the newly arrived Army units. This smacks of somebody high up issuing instructions to bring the 3 day orgy to an end and strongly implies the attacks were orchestrated by the highest of authorities. The next day the world’s media would be in Delhi and many heads of state would be present too. With great efficiency, the charred remains strewn all around, were unceremoniously disposed of and the blood washed from the streets, in order that the world did not witness India’s shameful hidden genocide.

In the three days of murder, rape and looting official figures indicate 3000 Sikhs lost their lives in Delhi, however, figures taken from affidavits put the number of dead closer to 6000. Countless more were left homeless and penniless.

Furthermore, an unknown number of Sikhs were killed in the rest of India. No records were kept, but a total estimate of those killed in Delhi and the rest of India has been made at over 10,000 people. As recently as 2011, the site of Hondh-Chillar in Haryana was re-discovered. The small village was formed after the 1947 partition and had originally housed 16 Sikh families who settled there. But since 1984, it has been left deserted and untouched. All that remains are the ruins of the burnt out homes and the bones of the victims who perished. Upon discovery, further investigations were carried out that indicated at least 32 people had been killed, but none of these killings appeared in any official records.

In November 1984, the Congress party had used all the levers of the state, to murder its own citizens and no organisation in India had the will to stop them. In a campaign of hate, Congress targeted the Sikhs as the ‘enemy within’ and portrayed themselves as the protectors of the nation. The Congress Party machinery orchestrated this plan in order to maintain their grip on power and at the expense of all the citizens of India, the Congress elite continued to line their pockets.

ਤ੍ਰਿਲੋਕਪੁਰੀ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਪੱਤਰਕਾਰਾਂ ਦੇ ਦਖਲ ਕਾਰਨ ਪੁਲਿਸ ਅਧਿਕਾਰੀਆਂ ਦੀ ਡਿਊਟੀ ਬਦਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ਕਤਲੇਆਮ, ਬਲਤਾਕਾਰ ਤੇ ਲੁੱਟਮਾਰ 3 ਨਵੰਬਰ ਬਾਅਦ ਦੁਪਹਿਰ ਤੱਕ ਜਾਰੀ ਰਹੀ । ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹੀ ਬਚੇ ਹੋਏ ਪੀੜਤਾਂ ਨੂੰ ਰਾਹਤ ਕੈਂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਲਿਆਂਦਾ ਜਾ ਸਕਿਆ ।

ਨੰਗਲੋਈ ਵਿੱਚ ਪਰਤਾਪ ਕੌਰ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਹਲਫਨਾਮੇ ਵਿੱਚ ਦਰਜ ਕੀਤਾ ਕਿ ਕਤਲੇਆਮ 3 ਨਵੰਬਰ ਦੁਪਹਿਰ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹੀ ਰੁਕਿਆ । ਜਦੋਂ ਧਾੜਵੀ ਖਿੱਲਰ ਗਏ ਤਾਂ ਬਚੇ ਹੋਏ ਲੋਕ ਰਾਹਤ ਕੈਂਪਾਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਸਕੇ ।

ਪਾਲਮ ਕਾਲੋਨੀ ਵਿੱਚ ਜੋਗਿੰਦਰ ਕੌਰ ਦੇ ਘਰ ਉੱਤੇ ਭੀੜ ਵੱਲੋਂ 1 ਨਵੰਬਰ ਨੂੰ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ ਤੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਦੋ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਬੜੀ ਬੇਚੈਨੀ ਨਾਲ ਥਾਂ ਥਾਂ ਲੁਕਣ ਦੀ ਜਗ੍ਹਾ ਲੱਭ ਰਹੀ ਸੀ । ਉਸਦਾ ਪਰਿਵਾਰ ਭੜਕੀ ਹੋਈ ਭੀੜ ਕੋਲੋਂ ਬਚਣ ਵਿੱਚ ਕਾਮਯਾਬ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ ਪਰ 2 ਨਵੰਬਰ ਨੂੰ ਹਫੜਾ ਦਫੜੀ ਵਿੱਚ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਤੇ ਵੱਡੇ ਪੁੱਤਰ ਤੋਂ ਵਿਛੜ ਗਈ ਸੀ । ਉਸਨੂੰ ਇਹ ਨਹੀਂ ਸੀ ਪਤਾ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦੋਵਾਂ ਦਾ ਅੰਤ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੋਇਆ ਪਰ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਨਸਲਕੁਸ਼ੀ ਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਹੋ ਗਏ । ਤਿੰਨ ਨਵੰਬਰ ਨੂੰ ਜਦੋਂ ਚੜ੍ਹਦੀ ਸਵੇਰ ਦੇ ਵੇਲੇ ਹਨੇਰੇ ਦਾ ਫਾਇਦਾ ੳਠਾਉਂਦਿਆਂ ਜੋਗਿੰਦਰ ਕੌਰ ਝਾੜੀਆਂ ਵਿੱਚ ਲੁਕੀ ਹੋਈ ਸੀ ਤਾਂ ਭੜਕੀ ਹੋਈ ਭੀੜ ਟਾਰਚਾਂ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ ਸਿੱਖਾਂ ਨੂੰ ਲੱਭਦੀ ਹੋਈ ਉੱਥੇ ਆਣ ਪਹੁੰਚੀ । ਉਹਨਾਂ ਜੋਗਿੰਦਰ ਕੌਰ ਤੇ ਉਸਦੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਲੱਭ ਲਿਆ ਤੇ ਭੀੜ ਨੇ ਉਸਦੇ ਨੌਜਵਾਨ ਮੁੰਡਿਆਂ ਨੂੰ ਕੁੱਟਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ । ਜੋਗਿੰਦਰ ਕੌਰ ਨੇ ਭੀੜ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਣ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ । ਭੀੜ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਨੇ ਬਾਕੀ ਭੀੜ ਨਾਲ ਗੱਲਬਾਤ ਕਰਕੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਕਿ ਜੋਗਿੰਦਰ ਕੌਰ ਤੇ ਉਸਦੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਪਨਾਹ ਲੈਣ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇ । ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਜੋਗਿੰਦਰ ਕੌਰ ਨੂੰ ਜਾਣ ਦਿੱਤਾ ਪਰ ਥੋੜੀ ਦੇਰ ਬਾਅਦ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮੰਦਰ ਨੂੰ ਘੇਰਾ ਪਾ ਲਿਆ ਤੇ ਧਮਕੀ ਦਿੱਤੀ ਕਿ ਜੇ ਜੋਗਿੰਦਰ ਕੌਰ ਨੂੰ ਬਾਹਰ ਨਾ ਕੱਢਿਆ ਗਿਆ ਤਾਂ ਉਹ ਮੰਦਰ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦੇਣਗੇ । ਆਪਣੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਦਰਵਾਜੇ ਵਿੱਚੋਂ ਬਾਹਰ ਕੱਢੇ ਜਾਣ ਦੇ ਬਾਅਦ ਉਹ ਹੁਣ ਹਿੰਸਕ ਭੀੜ ਦੇ ਰਹਿਮ ਤੇ ਸਨ । ਉਸ ਵੇਲੇ ਇੱਕ ਪੁਲਿਸ ਵਾਲੇ ਨੇ ਆਪਣੀ ਵਰਦੀ ਨੂੰ ਲੁਕਾਉਣ ਲਈ ਪਾਇਆ ਹੋਇਆ ਕੰਬਲ ਲਾਹਿਆ । ਸਿੱਖਾਂ ਉੱਤੇ ਹਮਲਿਆਂ ਦੌਰਾਨ ਇਹ ਪੁਲਿਸ ਵਾਲੇ ਹਮਲਾਵਾਰਾਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ ਪਰ ਹੁਣ ਉਹ ਜੋਗਿੰਦਰ ਕੌਰ ਤੇ ਉਸਦੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਬਚਾਉਣ ਲਈ ਅੱਗੇ ਆਇਆ । ਜੋਗਿੰਦਰ ਕੌਰ ਦੇ ਹਲਫਨਾਮੇ ਮੁਤਾਬਕ ਉਸ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਉਲਝਣ ਵਿੱਚ ਪਈ ਹੋਈ ਭੀੜ ਉਸ ਪੁਲਿਸ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਪੁੱਛ ਰਹੀ ਸੀ ਕਿ ਉਸ ਨੇ ਇਸ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਬਚਾਇਆ ਜਦਕਿ ਪਿਛਲੇ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਸਿੱਖਾਂ ਨੂੰ ਲੱਭ ਲੱਭ ਕੇ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਸੀ । ਭੀੜ ਨੇ ਉਸ ਨਾਲ ਇਸ ਗੱਲ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਵੀ ਕੀਤਾ ਕਿ ਹੁਣ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ 500 ਰੁਪਏ ਨਹੀਂ ਮਿਲਣਗੇ ਜੋ ਕਿ ਇੱਕ ਸਿੱਖ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇਨਾਮ ਵਜੋਂ ਮਿਲ ਰਹੇ ਸਨ ।

ਸਾਰੀ ਦਿੱਲੀ ਵਿੱਚ ਭੀੜ ਬੜੀ ਪਕਿਆਈ ਨਾਲ ਸਿੱਖਾਂ ਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ । ਉਹ ਦੁਬਾਰਾ ਉਹਨਾਂ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਆਕੇ ਕਿਸੇ ਬਚੇ ਹੋਏ ਸਿੱਖ ਨੂੰ ਲੱਭ ਰਹੇ ਸਨ ਜਿਹਨਾਂ ਨੂੰ ਭੀੜ ਇੱਕਵਾਰ ਲੁੱਟ ਚੁੱਕੀ ਸੀ ਜਾਂ ਉਹ ਗਵਾਂਢੀਆਂ ਦੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਿੱਖਾਂ ਨੂੰ ਲੱਭ ਰਹੇ ਸਨ । ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਇਹ “ਮਿਹਨਤ” ਦੀ ਇੱਕ ਵਜ੍ਹਾ ਪੈਸਾ ਸੀ ਕਿਉਂਕਿ ਹਮਲਾਵਾਰਾਂ ਨੂੰ ਸਿੱਖਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦਾ ਭੁਗਤਾਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ । ਇਸ ਗੱਲ ਨੂੰ ਯਕੀਨੀ ਬਨਾਉਣ ਲਈ ਕਈ ਵਾਰ ਪੁਲਿਸ ਭੀੜ ਦੀ ਨੁੰਮਾਇੰਦਗੀ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ । ਉਹ ਇਹ ਗੱਲ ਯਕੀਨੀ ਬਨਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ ਕਿ ਭੀੜ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਸਿਰਫ ਸਿੱਖ ਹੀ ਹਨ ਤੇ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ । ਨਵੀਆਂ ਆਈਆਂ ਫੋਜੀ ਯੂਨਿਟਾਂ ਵੱਲੋਂ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਤਾਕਤ ਲਗਾਉਣ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਹੀ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਬੜੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਇਹ ਭੀੜ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ । ਇਸ ਤੋਂ ਸ਼ੱਕ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕਿਸੇ ਉਚ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਆਦਮੀ ਨੇ 3 ਦਿਨਾਂ ਤੋਂ ਚਲ ਰਹੇ ਤਾਂਡਵ ਨਾਚ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰਨ ਦਾ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ । ਇਸ ਤਰਾਂ ਲਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਰਾਜ ਦੀ ਕਿਸੇ ਉੱਚ ਤਾਕਤ ਨੇ ਇਸ ਕਤਲੇਆਮ ਨੂੰ ਅੰਜਾਮ ਦਿੱਤਾ । ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਪੂਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਮੀਡੀਆ ਨੇ ਦਿੱਲੀ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਣਾ ਸੀ ਤੇ ਕਈ ਦੇਸ਼ਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਨੇ ਵੀ ਪਹੁੰਚਣਾ ਸੀ । ਬੜੀ ਕੁਸ਼ਲਤਾ ਨਾਲ ਆਸੇ ਪਾਸੇ ਖਿੰਡਰੀਆਂ ਝੁਲਸੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਲਾਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਗੈਰ ਰਸਮੀ ਢੰਗ ਨਾਲ “ਨਿਪਟਾ” ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਸੜਕਾਂ ਤੋਂ ਖੂਨ ਨੂੰ ਧੋ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਤਾਂ ਕਿ ਦੁਨੀਆਂ ਭਾਰਤ ਦੇ ਸ਼ਰਮਨਾਕ ਲੁਕਵੇਂ ਕਤਲੇਆਮ ਨੂੰ ਦੇਖ ਨਾ ਸਕੇ ।

3 ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਕਤਲੇਆਮ, ਬਲਾਤਕਾਰ ਤੇ ਲੁੱਟਮਾਰ ਦੌਰਾਨ ਸਰਕਾਰੀ ਅੰਕੜਿਆਂ ਮੁਤਾਬਕ 3000 ਸਿੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਜਾਨਾਂ ਗਈਆਂ ਪਰ ਹਲਫੀਆ ਬਿਆਨਾਂ ਮੁਤਾਬਕ ਕਤਲ ਹੋਏ ਸਿੱਖਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ 6000 ਦੇ ਨੇੜੇ ਹੈ । ਅਣਗਿਣਤ ਸਿੱਖ ਬੇਘਰ ਤੇ ਨਿਰਧਨ ਹੋ ਗਏ ।

ਇਸ ਦੇ ਇਲਾਵਾ ਅਣਗਿਣਤ ਸਿੱਖ ਭਾਰਤ ਦੇ ਬਾਕੀ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਕਤਲ ਹੋਏ । ਕੋਈ ਰਿਕਾਰਡ ਨਹੀਂ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ ਪਰ ਦਿੱਲੀ ਅਤੇ ਪੂਰੇ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਅੰਦਾਜ਼ੇ ਮੁਤਾਬਕ 10000 ਦੇ ਕਰੀਬ ਸਿੱਖ ਕਤਲ ਹੋਏ । ਥੋੜਾ ਸਮਾਂ ਪਹਿਲਾਂ 2011 ਵਿੱਚ ਹਰਿਆਣਾ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਪਿੰਡ ਹੋਂਦ ਚਿੱਲੜ ਦੀ ਮੁੜ ਖੋਜ ਹੋਈ । ਇਹ ਛੋਟਾ ਪਿੰਡ 1947 ਦੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਆਬਾਦ ਹੋਇਆ ਸੀ ਤੇ ਉਸ ਵਿੱਚ 16 ਸਿੱਖ ਪਰਿਵਾਰ ਆ ਕੇ ਵਸੇ ਸਨ । ਪਰ 1984 ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਇਹ ਪਿੰਡ ਬੀਆਬਾਨ ਹੈ ਤੇ ਇਸ ਨੂੰ ਬਿਨਾਂ ਛੇੜਛਾੜ ਦੇ ਛੱਡਿਆ ਗਿਆ ਹੈ ।ਇਸ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਜੋ ਵੀ ਬਚਿਆ ਹੈ ਉਹ ਜਲੇ ਹੋਏ ਘਰਾਂ ਦੇ ਖੰਡਰ ਹਨ ਤੇ ਕਤਲ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪਿੰਜਰ ਹਨ । ਖੋਜ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਜਦੋਂ ਹੋਰ ਪੜਤਾਲ ਕੀਤੀ ਗਈ ਤਾਂ ਪਤਾ ਚੱਲਿਆ ਕਿ ਘੱਟੋ-ਘੱਟ 32 ਲੋਕ ਇੱਥੇ ਮਾਰੇ ਗਏ ਸਨ ਪਰ ਇਸ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਕਿਸੇ ਅਧਿਕਾਰਿਤ ਰਿਕਾਰਡ ਵਿੱਚ ਨਹੀ ਹੈ ।

ਨਵੰਬਰ 1984 ਵਿੱਚ ਕਾਂਗਰਸ ਪਾਰਟੀ ਨੇ ਰਾਜ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗਾਂ ਦਾ ਇਸਤੇਮਾਲ ਆਪਣੇ ਹੀ ਦੇਸ਼ ਦੇ ਨਾਗਰਿਕਾਂ ਦੇ ਕਤਲ ਲਈ

Share This Page

SikhRelief ਸ਼ਹੀਦੀ ਸਾਕਾ , 13 ਅਪ੍ਰੈਲ 1978 ਕੀਰਤਨ ਅਤੇ ਸ਼ਰਧਾਂਜਲੀਆਂ ਦੀਆਂ ਕੁਝ ਝਲਕੀਆਂ
SikhRelief ਪੰਥ ਦੇ ਸ਼ਹੀਦ - ਸ਼ਹੀਦੀ ਸਾਕਾ 1978 ਅੰਤਮ ਵਿਦਾਇਗੀ (ਸੰਸਕਾਰ) ਵਿਸ਼ਵ ਭਰ ਦੇ ਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿਦੇਸ਼ਾਂ ਅਤੇ ਭਾਰਤ ਦੇ ਕੋਨੇ ਕੋਨੇ ਤੋਂ ਸੰਗ… https://t.co/DE8f9z3r14
SikhRelief ਮੌਜੂਦਾ ਸ਼ੰਘਰਸ਼ ਦੇ ਮੋਢੀ ਪੰਥ ਜਾਗ ਉੱਠਿਆ ਜਿਨਾਂ ਆਪਣੀਆਂ ਸ਼ਹੀਦੀਆਂ ਨਾਲ ਗੂੜੀ ਨੀਂਦ ਸੁੱਤੀ ਕੌਮ ਨੂੰ ਹਲੂਣਾਂ ਦੇ ਜਗਾਇਆ, ਉਹਨਾਂ ਸੂ… https://t.co/iTajdE8sA9
SikhRelief ਭਾਈ ਫੌਜਾ ਸਿੰਘ ਜੀ ਅਤੇ 1978 ਦੇ ਸਮੂਹ ਸ਼ਹੀਦਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ॥ ਇਹ ਵਿਸਾਖੀ ਮੌਜੂਦਾ ਸਿੱਖ ਸੰਘਰਸ਼ ਦਾ ਆਗਾਜ਼ ਸੀ ॥ On the 41 annive… https://t.co/rXdc8HVE8T
SikhRelief ਸ਼ਹੀਦ ਭਾਈ ਫੌਜਾ ਸਿੰਘ ਜੀ ਅਤੇ 1978 ਦੇ ਸਮੂਹ ਸ਼ਹੀਦਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ॥ ਇਹ ਵਿਸਾਖੀ ਮੌਜੂਦਾ ਸਿੱਖ ਸੰਘਰਸ਼ ਦਾ ਆਗਾਜ਼ ਸੀ ॥ ਇਹ ਵਿਸਾਖੀ ਆ… https://t.co/4ZnJiyVje3

What our Supporters Think

© Sikh Relief 2019

Registered Charity No. 1125370